اشاره: پنجمین جشنواره بین المللی  کاریکاتور استانبول از 25 الی 28 آبان ماه1386در استانبول ترکیه برگزار شد .جشنواره ی فوق همه ساله به همت جوانان عضو انجمن غیر دولتی / غیر انتفاعی و  فرهنگی/ فلسفی ” آکروپولیس جدید" با موضوعات متنوع  بر گزار می شود و  برای جشنواره سال گذشته، موضوع  « تحمل بین فرهنگی» در نظر گرفته شده بود تا  تاکیدی  بشود بر نقش کاریکاتور در ترویج تحمل و بردباری در بین ملتها و دستیابی به یک تفاهم فرهنگی بین المللی، جشنواره یادشده،  در سال 1386  میزبان سه کاریکاتوریست بود:
بنده از ایران ، آقای تن اورال Tan oral  از ترکیه  و آقای برنارد بوتون Bernard bouton   از فرانسه. ما جهت افتتاح نمایشگاه، برگزاری کارگاه و ورکشاپ و انجام سخنرانی به آنجا  دعوت شده بودیم که سخت ترین قسمت کار، همان انجام سخنرانی بود!  سخنرانی ها  به نوعی انجام شد اما در اینحا بد ندیدم مخاطبان احتمالی را در جریان محتوای سخنانم قرار دهم، شاید به خواندنش بیارزد شاید هم  نیارزد. همه چیز به نرخ تورم و قدرت خرید مردم بستگی دارد!:  

 

راه حل عملی

  

سوژه ی پنجمین نمایشگاه بین المللی کاریکاتور  استانبول  Intercultural tolerance ( تحمل بین فرهنگی ) موضوع بسیار جالبی است. هدف برگزار کنندگان فستیوال نیز بسیار انسانی و مقدس است و باید تلاش های فرهنگی آنان را ستود.
اما سوال این جاست که در این دنیای دیوانه، آیا برپاییِ چنین جشنواره ها و سمینارها کافی است؟ و علیرغم برپایی این همه نمایشگاه سالانه کاریکاتور ضد جنگ و به طور اخص نمایشگاه هایی با موضوع صلح، آیا تا به حال  جنگ و خونریزی در جهان متوقف شده است؟! و آیا آمار خشونت و بی عدالتی در جهان کاهش  یافته است؟ مسلماً خیر.  بنابراین ما باید راه حل های کاربردی تر و عملی تری پیدا کنیم تا به نتایج ملموس تری دست یابیم.
نیازی به توضیح نیست که اکثریت مردم عادیِ دنیا و ملت های جهان دارای صبر و تحمل فرهنگی هستند و هیچ مشکلی از جانب آنان نیست . مشکل اصلی از جانب برخی سیاستمدارهای تندرو ، کم تحمل و ناشکیبا است که کم تحملی و تعصب آنان از جاه طلبی ها و میل وافر آن ها به قدرت ، پول و کشور گشایی   برمی خیزد که در نتیجه منجر به جنگ و جنایت در جهان می شود.
بنابراین وظیفه و مسؤولیت هنرمندان ، نویسندگان، فیلمسازان، موزیسین ها، نقاش ها، شعرا و به ویژه کاریکاتوریست ها در ارتباط با چنین سیاستمداران  نا شکیبا و یک دنده ای ، بسیار خطیر و سنگین است؛ و مأموریت هنرمندان مثل یک ماموریت غیر ممکن می ماند! mission impossible
اما کارتونیست باید سعی کند که بین سیاستمداران و کاریکاتور صلح و آشتی ایجاد کند تا ظرفیت تحمل آن ها را  بالا ببرد. اگر یک کاریکاتور، ذهن و چشم یک سیاستمدار را باز کند ممکن است از وی یک سیاستمدار متعادل، اخلاقی و راستگو بسازد.
البته ما می دانیم که معمولاً سیاستمداران کمتر وقت می کنند از نمایشگاه های کاریکاتور دیدن کنند یا مطالعه کنند و صفحات روزنامه ها را به قصد دیدن یک کاریکاتورمطبوعاتی  ورق بزنند و یا کاتالوگ و آلبوم های جشنواره های کاریکاتور را تماشا کنند. پس در شرایطی که اکثر سیاستمداران چندان  فرصتی برای  مطالعه و چندان علاقه ای برای رفتن به نمایشگاه کاریکاتور و سایر نمایشگاه های هنری  ندارند چه باید کرد؟ به نظر می رسد تنها راه حل کاربردی اینست که کاریکاتورها به سیاستمداران نشان داده شوند ولو به اجبار  و با قراردادن کاریکاتور در برابر چشمان آن ها !  چگونه؟ با برپایی نمایشگاه کاریکاتور و کلا نمایشگاه های هنری  در ادارات و کاخ های سیاستمداران و دولتمردان ! لطفاً از حرف های من دچار سوء تفاهم نشوید موضوع این نمایشگاه  Tolerance صبوری است و قرار بر اینست که همه ی ما شکیبا و صبور باشیم! منظورم این است که در چنین صورتی ، کارتون و هنر مان دولتی  نخواهد شد، بلکه دولتمان  هنری  خواهد شد!