لطفا از قول من کامنت نگذارید. من وقت وب به وب شدن ( دهن به دهن شدن سابق!) با هیچکس را ندارم!
امروز بعد از سه چهار رور تعطیلی، وقتی سری به وبلاگم زدم کامنتهای عجیب و غریبی دیدم!!! برخی دوستان و همکاران حرفهای منتسب به خودشان را در باره من، به شدت تکذیب کرده بودند و برخی دیگر به شدت! از من شاکی شده بودند که این چه حرفهایی است که من به آنها زده ام!؟ لحن نوشته ها خیلی خشمگین و واکنش ها خیلی شتابزده بود و معلوم می شد دوستان بدجوری فضای مجازی را جدی گرفته اند! و من اصلا نمی دانستم موضوع چیست و دوستان راجع به من چه چیزهایی نوشته اند و من در جواب آنها چه نوشته ام ؟!!
فهمیدم گویا برخی خواسته اند این وسط، از آب گل آلود ماهی بگیرند و از قرار معلوم اینها آدمهای بیکاری هستند که با درست کردن هویت مجازی برای خود در یک فضای مجازی تر، لابد کلی هم حال می کنند از اینکه، خودشان نیستند! البته یک ایرادی هم به برخی همکاران است که وقتی در وبلاگشان و در مطالبشان با لحنی تند و جدی و فیلسوف مابانه، مدام در باره دیگران اظهار نظر می کنند و مطلب می نویسند الا خودشان!، ناخودآگاه زمینه را برای دو به هم زنی برخی آدمهای بیکار فراهم می آورند!
من در اینجا می گویم که هدف من از راه انداختن وبلاگ، بالاتر از این حرفهاست که بخواهم خودم را مطلق و کامل بپندارم و از همه انتقاد کنم الا خودم! و یا با دیگران دهن به دهن بشوم! من می خواهم معمای جهان و معنای هستی را، راز انفجار بزرگ را، ماهیت ماده تاریک و انرژی تاریک را و ماهیت خودم را به عنوان یک انسان متغیر الاحوال و سرگردان در این جهان متغیر الافلاک!، بشناسم و علایق و خاطرات تلخ و شیرینم و حرفهای دلم را با مخاطبان احتمالی ام در میان بگذارم و از خودم و از احساسم بنویسم. کاری به کسی هم ندارم و قصد وب به وب شدن! با کسی را هم ندارم چون وقت من بیشتر از اینها ارزش دارد.
تا به حال برای کسی کامنت نگذاشته ام و لطفا کسی هم از قول من و به نام من ، کامنت نگذارد!
باز تاکید می کنم که من نقاط قوت و ضعف کارم را بهتر از هر کسی می دانم و هنوز هم می گویم نقاط قوت و نوآوریهایم را شاید هیچ کاریکاتوریستی در جهان نداشته باشد و از آنطرف، نقاط ضعفم را شاید مبتدی ترین کاریکاتوریستها هم نداشته باشند. استاد کسی هم نیستم اما استاد خودم که هستم! همه همکارانم را هم دوست دارم حتی آنهایی را که به من بدی کرده اند و البته قصد تواضع ساختگی ندارم من چون با اکثر همکارانم رودر بایستی دارم، نمی توانم با خشونت، جواب بعضی ها را بدهم و اگر هم جواب تند و خشنی بدهم، بعدا پشیمان می شوم! . و این خصیصه هم شاید یکی دیگر از معایب و ضعف هایم باشد که در کمتر کسی هست. البته شاید علتش این باشد که هیچگاه نتوانسته ام در زندگی ام، آدمی جدی و قاطع و یا کینه ای باشم. برخلاف ظاهرم که خیلی جدی و اخمو به نظر می آید، هیچگاه جدی بودن را یاد نگرفته ام! و کلاْ معتقدم یک کاریکاتوریست نباید خیلی دگم و جدی و مطلق گرا باشد. پس بی خیال این حرفها ...و بگذارید کارمان را بکنبم!.
