وبلاگ نیمه شخصی! جواد علیزاده

●مجله کهکشانی! طنزوکاریکاتور منتشر شد.

●مجله ای که هم دوستان می خوانندش و هم دشمنان!                                                    
●مجله ای ملی با تکیه بر تولید داخلی و با هدف حمایت از کاریکاتوریستهای داخلی و نه بزرگنمایی صرف کاریکاتوریستهای خارجی. کاشف بهترین کاریکاتوریستهای چهره فعلی ایران.
●قدیمی ترین و تنها ترین! مجله طنز بخش خصوصی ایران، بدون در آمد ثابت  آگهی. بدون تبلیغات، بدون تقویم منظم انتشار و نیز بدون حتی یک اسپانسر مالی اما دارای کلی اسپانسر حالی!( خوانندگان)
●مجله ای که با "احساس" منتشر می شود و نه با "اسکناس! "و از اینرو شاید این  آخرین شماره اش باشد!!

●همکاران اینشماره:
کاریکاتوریستها: میترا مشیری- عاطفه مدنی- داریوش رمضانی- عباس ناصری- داریوش مهردلان- سعیده عسگری- کورش قاسمیان- امیدخورسند- شهاب امینی- محمد باقر بیاتی - جواد علیزاده و...
نویسندگان: حمید شاد- مهدی عسکری- حمید میرزاده- روح اله زمزمه- فرزان انگار- فتانه ارومچیان - مسعود مرعشی و...

از ۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی...تا ۲۰۰۸:یک مرثیه فضایی...

 از مدتها پيش مي دانستم که Sir Arthur C Clarke   (سر آرتور- سي-کلارک) نويسنده و نظريه پرداز بزرگ ، مبتکر داستانهاي علمي تخيلي ( ازجمله فيلمنامه  2001:  يک اوديسه فضايي)  ، ژورناليست علمي ، مبتکر ماهواره هاي فضايي و متفکر صلحدوست  از 50 سال پيش کشورش انگلستان را تر ک کرده و  در کشور سريلانکا واقع در اقيانوس هند و شرق آسيا زندگي مي کند تا در خلوت خود به کشف و شهود بپردازد و جهان را بيشتر  بشناسد و گرچه به دليل کهولت سن و در 91 سالگي بر روي صندلي چرخ دار گذران عمر مي کند، اما کماکان   به روز است و از طريق اينترنت و ايميل هرروز با صدها دوستدار علم و دانش و فضا در ارتباط است.   بنابراين تصمیم داشتم...

 این بار می خواهم  یکی از طرحهای  مورد علاقه و نسبتا تلخم را در اینجا آنالیز کنم چون من ذاتا بیشتر طرفدار کارهای تلخ   هستم تا کارهای شاد . گرچه از کارهای شاد هم بدم نمی آید و کلا هر دو سبک را  دوست دارم و خودم هم نمی دانم چرا؟  بستگی به روحیه آدم دارد. یکبار آدم هوس غم می کند یکبار هوس قهقهه! ...شاید هم آدم متضاد و یا تنوع طلبی! هستم و یا موجودی چند شخصیتی ام که باید حتما به روانپزشک مراجعه کنم  و یا روانپرشک باید جهت مداوا  به من مراجعه کند!....خلاصه هر چه هستم شاید من جزو معدود آدمهای کره زمین باشم که  توان کار کردن در هر دو سبک تلخ و شیرین را  دارم و شاید هم اصلا چنین توانی ندارم و خیال می کنم که دارم... بستگی به مخاطب آثارم  دارد که چه توقعی از من دارد!  و زیاد هم اهل تعارف و تواضع ساختگی نیستم.

پنجشنبه آخر شب به تاریخ 6 دی، در آخرین لحظه ای که تلویزیون را  می خواستم خاموش کنم  در اخباری که به صورت  زیر نویس  از جلوی چشمم رد می شد، تیتر خبری را به صورت  نصفه و نیمه  و ناقص خواندم، تیتری که  از محکوم کردن جهانی تروری در پاکستان حکایت می کرد. اما  ترور چه کسی؟ متوجه نشدم.... حدس زدم شاید خانم بوتو ترور شده باشد چون بازگشت شجاعانه اش به پاکستان، شرایط خطرناکی را برای او ایجاد کرده بود... چند لحظه منتظر ماندم تا  تکرار اخبار زیر نویس را بخوانم و بدانم چه کسی ترور شده، اما  چون خسته بودم، دکمه تلویزیون را زدم. 

نوروزها از پی هم می آیند و می روند و سال به سال بر گنجینه خاطرات ما می افزایند.

 خاطره انگیز ترین نوروزهای من که هرگز از  حافظه ام پاک نخواهد شد، نوروزهای دهه 40 به بعد است.

چند شب پیش از برنامه صد فیلم ،  فیلم "شورش در کشتی بونتی" را می دیدم حال بگذریم که من چه قدر به مارلون براندو علاقه دارم و چقدر این فیلم را فیلمی سیاسی و انقلابی می پندارم.... 
در اینجا حرف من چیز دیگری است حرف من امکان بازیافت فیلمهای قدیمی با کمی بهره وری از حس مالیخولیایی و هپروت اندیشی! است . مثلا خود من چون موجودی به شدت گذشته گرا هستم، با دیدن اینگونه  فیلمهای قدیمی  و کلاً همه فیلمهای قدیمی دچار حس و حال دراماتیک، تراژیک و نوستالژیک  لذتبخشی می شوم که شاید در کمتر کسی این حس ایجاد شود و فکر می کنم من احتمالا باید تنها آدم روی کره زمین باشم که اینچنین دیوانه وار از تماشای فیلمهای قدیمی لذت می برم و اگر شخص دیگری در این دنیا پیدا می شود که از زاویه دید من به اینگونه فیلمها می نگرد، خوشحال می شوم که با او بیشتر همدلی و چت کنم (به مصداق دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید).

سلام. برای اینکه همرنگ جماعت بشویم ماهم وبلاگی شدیم و رفت!